จะกลับบ้านล่ะนะ!นานเยย..คงคิดถึงกทม.แย่คิดถึงเพื่อนๆคิดถึงทุกคน..คิดถึงมากมาย

ช่วงนี้เรียนเยอะมากไปเรียนอังกฤษมาตอนแรกไม่ค่อยสนิทเลยแต่เดี๋ยวนี้ดิ เหอะๆ

ทุกคนเป็นเพื่อนที่ดี ไปเที่ยวด้วยกานมาล่ะเจออาจารย์แอน รู้สึกรักภาษานี้ขึ้นมาเลยแหละ

อาจารย์สอนดีมากๆรักจังแต่จะกลับอเมริกาแล้วคงคิดถึงมากเลยล่ะ..เศร้าจัง

ที่นี่ทำให้เราได้รู้จักคนเยอะแยะ....ไม่รุ้ดิรุ้สึกดีนะ ที่ได้เจอได้พูดได้คุยได้....ไปเที่ยวด้วยกาน อิอิ

เที่ยวๆมันๆไปโยนโบกาน มาต่อด้วยเล่นเกมตู้ตรูได้ถ่ายรูปล่ะเว่ยเอาจนได้ จับผิดภาพท็อปhighscore

ต่อด้วยร้องเกะ จับไม ด้วยล่ะ ร้องเพี้ยนมาก หุหุยังๆยังจนไม่พอต่อด้วยแดก ติม กูจนทันที

ทั้งหมดวันนั้นตรูหมดไป แหะๆ เอาเป้นว่าจนไปเลยแต่ๆคุ้มจ้ามีไรดีๆให้ได้ศึกษาเยอะเยย ชอบๆๆ

ยังมีเรื่องเม้าอีกนะวันก่อนไปนอนโรงแรมมาหรูโครตไปเที่ยวกลางคืนมาด้วยแต่ไม่ใช่เข้าผลับนะ

ไปสะพานพุท ต่อด้วยเยาวราช จบที่ข้าวสาร แหะๆหมดไปกะค่ารถแต่ได้เจอไรเยอะ เห็นคนขายตัวด้วย

เหยอ..แม่งโครตกล้าแหวกตั้งแต่บน ลงล่าง เห้นเยยสงสารพ่อกะแม่มันว่ะ เสร็จหารถกลับนานมาก

แต่พอถึงโรงแรมหายเหนื่อย หรูเจงๆอยากแต่งห้องแบบนี้ถ้านับค่าห้อง อาหารเช้าก็ปาไปเกือบ 3-4 พัน

แต่..ทุกอย่างฟรีหมด หุหุ อิจฉาตรูละดิ กร๊ากกกต้องกลับมาใช้ชีวิตที่หอ อยู่ดี เหอๆกลับสู่ความเป็นจิง

ตอนนี้ชอบน้ำมันหอมระเหยมากก ถึงกะคลั่งกลับแพร่มาก่อนเถอะมึงกูจะไปชอปเอาทุกกลิ่น

ฝนตกเกือบทุกวันเลย อากาศดีน่านอน เหงาด้วยเหงากายแต่ไม่เหงาใจ เอิ๊กก ใครถามเมิงว่ะ

พอๆล่ะเม้าพอล่ะเดี่ยวต้องไปอ่านสือสอบๆชีวิตกูเกิดมามีเรียนกะสอบ วู้อยากโตทำงานล่ะเว่ย