....เรา....

ต่อจากนี้ชีวิตที่เคยเหงา ที่เคยเดียวดาย ที่เคยเศร้า

ชีวิตที่ปล่อยให้มันผ่านไปๆ มันจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว มีใครคนหนึ่งเข้ามาในชีวิต

เค้ามาทำให้ ทุกอย่างเปลี่ยนไป เค้ามาเติมสิ่งที่ขาดหาย

มันรู้สึกดีมาก มีความสุขมาก แต่ละวัน มันมีกำลังใจ มันมีแรงที่จะทำอะไรต่างๆ

ไม่รู้ว่าอนาคตเราจะเป็นยังไง แต่ทุกวันนี้ เรามีความสุขมากกก

มันคงจะดีนะ ถ้ามีเค้า เดินเคียงข้าง คอยให้กำลังใจ

คอยอยู่เป็นเพื่อน คอยห่วงหา รับฟังทุกเริ่อง

คอยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่มีความหมาย

แบบนี้....ตลอดไป

✿ ขอบคุณที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเค้านะ

✿ ขอบคุณที่เห็นเค้าเป็นคนสำคัญ

✿ ขอบคุณที่ care กันนะ (อิอิ)

✿ ....เค้าจะเป็นแบบนี้ตลอดไป ตัวเองก็ต้องเป็นแบบนี้ตลอดไปนะ....

จะกลับบ้านล่ะนะ!นานเยย..คงคิดถึงกทม.แย่คิดถึงเพื่อนๆคิดถึงทุกคน..คิดถึงมากมาย

ช่วงนี้เรียนเยอะมากไปเรียนอังกฤษมาตอนแรกไม่ค่อยสนิทเลยแต่เดี๋ยวนี้ดิ เหอะๆ

ทุกคนเป็นเพื่อนที่ดี ไปเที่ยวด้วยกานมาล่ะเจออาจารย์แอน รู้สึกรักภาษานี้ขึ้นมาเลยแหละ

อาจารย์สอนดีมากๆรักจังแต่จะกลับอเมริกาแล้วคงคิดถึงมากเลยล่ะ..เศร้าจัง

ที่นี่ทำให้เราได้รู้จักคนเยอะแยะ....ไม่รุ้ดิรุ้สึกดีนะ ที่ได้เจอได้พูดได้คุยได้....ไปเที่ยวด้วยกาน อิอิ

เที่ยวๆมันๆไปโยนโบกาน มาต่อด้วยเล่นเกมตู้ตรูได้ถ่ายรูปล่ะเว่ยเอาจนได้ จับผิดภาพท็อปhighscore

ต่อด้วยร้องเกะ จับไม ด้วยล่ะ ร้องเพี้ยนมาก หุหุยังๆยังจนไม่พอต่อด้วยแดก ติม กูจนทันที

ทั้งหมดวันนั้นตรูหมดไป แหะๆ เอาเป้นว่าจนไปเลยแต่ๆคุ้มจ้ามีไรดีๆให้ได้ศึกษาเยอะเยย ชอบๆๆ

ยังมีเรื่องเม้าอีกนะวันก่อนไปนอนโรงแรมมาหรูโครตไปเที่ยวกลางคืนมาด้วยแต่ไม่ใช่เข้าผลับนะ

ไปสะพานพุท ต่อด้วยเยาวราช จบที่ข้าวสาร แหะๆหมดไปกะค่ารถแต่ได้เจอไรเยอะ เห็นคนขายตัวด้วย

เหยอ..แม่งโครตกล้าแหวกตั้งแต่บน ลงล่าง เห้นเยยสงสารพ่อกะแม่มันว่ะ เสร็จหารถกลับนานมาก

แต่พอถึงโรงแรมหายเหนื่อย หรูเจงๆอยากแต่งห้องแบบนี้ถ้านับค่าห้อง อาหารเช้าก็ปาไปเกือบ 3-4 พัน

แต่..ทุกอย่างฟรีหมด หุหุ อิจฉาตรูละดิ กร๊ากกกต้องกลับมาใช้ชีวิตที่หอ อยู่ดี เหอๆกลับสู่ความเป็นจิง

ตอนนี้ชอบน้ำมันหอมระเหยมากก ถึงกะคลั่งกลับแพร่มาก่อนเถอะมึงกูจะไปชอปเอาทุกกลิ่น

ฝนตกเกือบทุกวันเลย อากาศดีน่านอน เหงาด้วยเหงากายแต่ไม่เหงาใจ เอิ๊กก ใครถามเมิงว่ะ

พอๆล่ะเม้าพอล่ะเดี่ยวต้องไปอ่านสือสอบๆชีวิตกูเกิดมามีเรียนกะสอบ วู้อยากโตทำงานล่ะเว่ย

ถ้าวันนี้เธอต้องรับใครเข้ามา...

ที่เคยมีน้ำตา........ฉันก็อยากให้เธอลืม

ที่เคยเสียใจปวดร้าว.....ฉันก็อยากให้เธอเก็บไว้ในลิ้นชักของอดีต

เพราะฉันรู้....ยังไงเธอก็ไม่มีวันลืมความเจ็บช้ำนั้นได้หรอก....

ฉันจึงให้เธอเก็บไว้มากกว่า "ฝืนใจให้ลืม"

วันนี้....ถ้ามีใครมาเคาะประตูหัวใจของเธอ

อยากให้เธอกล้าที่จะเปิดรับคน-คนนั้น...

อย่าให้อดีตเปรียบเสมือนแม่กุญแจ...ที่ล็อคเธอไว้...

ให้นั่งอยู่ข้างในเพียงคนเดียว....อีกทั้งยังไม่ยอมที่จะรับใครเข้ามานั่งเป็นเพื่อน...

ผ่อนปรนความรู้สึกของตัวเอง.....ให้มีความยืดหยุ่น...

การเปิดรับใครอีกคนเข้ามา....

ไม่ได้หมายความว่า....เราจะต้องเจ็บซ้ำอีกครั้ง...

เรียนรู้เขาคนนั้น.....ไปในแต่ละวัน....

อย่างน้อยเราก็ได้เพื่อนเพิ่มเข้ามาในชีวิตอีก 1 คน

หากไม่สามารถมอบความรักแบบ "คนของใจ" ให้แก่เขาได้...ก็อย่าฝืน....

ถ้ามันไม่ได้......ทั้งเราและเขา "ก็รู้กัน"

และความรักแบบเพื่อนมิตร.......ก็จะยังคงอยู่....

ไม่ง่ายที่จะรู้จักใครสักคนอย่างคุ้นเคย...

เพราะต่างต้องใช้เวลาเรียนรู้ซึ่งกันและกัน...

เริ่มคบ...เริ่มเรียนรู้...ไม่ได้หมายความว่า เธอจะต้องรักเขาเลยทันที....

คงความเป็นตัวเองไว้....อ

 

ย่างที่เป็นอยู่ทุกวัน......

แล้วทั้งเราและเขาจะรู้คำตอบ...

"ว่าเราสามารถไปด้วยกันได้ดีหรือไม่"

เวลาเปลี่ยนแปลงความรู้สึกกันได้...ก็น่าจะให้ "หัวใจของเรา" ได้ลองดู....

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
มีหญิงสาวคนหนึ่งผิดหวังในรักเนื่องจากคนรักของตนได้มาทิ้งไปจึงกำลังจะฆ่าตัวตาย
ขณะนั้นเองมีพระธุดงส์รูปหนึ่งผ่านมาพบเข้าจึงได้กล่าวให้สติกับสีกา
"โยมจะทำอะไรรึ"
หญิงสาวตอบ "อิชั้นจะฆ่าตัวตายเพราะไม่รู้จะอยู่ไปทำไม มีแฟนๆ
ก็มาทิ้งไปเจ้าค่ะ"
พระธุดงส์จึงได้เทศนาให้หญิงสาวฟังว่า
เหตุใดโยมจึงต้องเสียใจเล่าในเมื่อคนที่ควรจะเสียใจควรจะเป็นแฟนของโยมสิ"
หญิงสาวหยุดคิดและถามกลับไปด้วยความสงสัยว่า "ทำไมล่ะเจ้าคะ"
พระธุดงส์ตอบว่า
"ในเมื่อโยมมิได้สูญเสียสิ่งที่สำคัญไปเลยน่ะสิ"
หญิงสาวตั้งใจฟังพระธุดงส์แล้วก็ตอบกลับไปว่า
"ไม่จริงหรอกค่ะดิชั้นสูญเสียแฟนอันเป็นที่รักยิ่งไปนะเจ้าค่ะ"
พระธุดงส์ตอบ
"โยมได้สูญเสียคนที่มิได้รักและห่วงใยโยมซึ่งจะมีค่าอันใด
แต่แฟนโยมซิที่สูญเสียคนที่รักและห่วงใยเค้าเช่นโยม
ใครควรจะเสียใจกว่ากันล่ะโยม"

กรูต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆเพราะตอนนี้กูอยากอยู่คนเดียวไม่อยาก ไปไหนทำไรกะใครเลย อยากใช้เวลาส่วนตัวกู อยู่ห้อง จัดห้องกู แต่ก็ยังจัดไม่เสร็จสักที เบื่อๆๆ ทุกวันเรียน เรียนเจงๆตื่นเช้า ไปเรียนกว่าจะกลับ เกือบ 2 ทุ่มครึ่งทุกวันได้หยุดแค่เสาอาทิด แต่เรียนเกือบจบล่ะ ดีๆๆตรูจะได้กลับบ้าน อยากกลับไปหา พ่อกะ แม่ แล้วก็หมา วันก่อนน้องมาอยู่ด้วยไปเที่ยวกะน้อง รู้สึกดีมากกก คิดถึงพ่อกะแม่เลย อยากไปเที่ยวพร้อมกานหมดเลย เดินกะน้องเค้าต้องคิดว่า 2 คนนี้เป็ยเลสเบี่ยแน่ๆเพราะกูกะน้องเดินจับมือกัน เล่นกันไม่สนใจใครเลย ไม่อยากให้มันกลับเลย แต่มันอยู่ก็ทำตัววุ่นวาย ทำห้องกูรก เอาของกูไป เอาเสื้อกางเกงกูไป อะไรที่แบ่งได้แบ่งของกูไปหมด ก็เออนะน้องเรานี่หว่า มีน้อยก็ต้องแบ่งกันมีเยอะก็ต้องแบ่ง ทุกอย่าง กูมีน้องต้องได้ด้วย กูรักมันมากก เป้นห่วงมันมาก อยากให้มันคิดอะไรเป้นผู้ใหญ่กว่านี้ แต่ตอนนี้มันก็เริ่มคิดได้บ้างแล้วแหละ กูไม่อยากให้มันทำให้พ่อแม่ปวดหัวหรือว่าเสียใจเลย อยากโตแล้วเว่ยย โตมากูจะทำงานไรว่ะนี่ เงินเยอะๆทีเถอะ กูจะเอาให้พ่อแม่กะน้องกูเยอะๆ อีกไม่กี่ปีแล้ว..สู้เว่ย..แล้วชีวิตกูก็กลับมาอีกแล้วความรู้สึกนี้ๆ (ม่ายบอกว่าอะไร) ทำไมถึงกลับมาทำให้กูคิดอีกว่ะเนี๊ย....อยากไปเที่ยวทะเล........วู้..เย้..เฮ้..ยิปปี้..จะหู้..อี่บ้า